সেউজী পথাৰখনৰ মাজত,
নদীৰ কাষত ধৰি হাঁহোঁ,
চুই চাওঁ আকাশখনক,
কেতিয়াবা সপোনতো উৰা মাৰোঁ।
সেউজীয়া শিষু ঢলি পৰে,
পহৰবিহীন উশাহত,
পুৱাৰ মিঠা কিৰণবোৰ,
দুচকু জুৰাই ৰয়, নিঃশব্দত।
তটিনীৰ সোঁতে মেলি দিওঁ মোৰ সপোন,
নেজানো ক'ত গতি পাব,
সপোনৰ দৰে চলি যায় জীৱন,
বতাহৰ কোলাত সোমাই মিলি যাব।
সেউজী কন্যা, মোৰ দেশৰ ধন,
পথাৰত উঠে গীত, সুগন্ধি ধান,
কৃষকৰ হাঁহিত বাজে শংখনাদ,
আৰু আমি পাহৰো নোৱাৰো সেই গান।
আজি নতুবা কাইলৈ,
সপোনবোৰ সঁচা হব,
পথাৰৰ গন্ধত,
এখন নতুন সেউজীয়া পৃথিৱী ৰচা হব।