নিশাৰ মাধুৰী

নিশাৰ আঁচলত, মৃদু শীতল বতাহ,
চেনেহৰ সপোন বোৰ মুকলি যায়,
পৃথিৱী জুৰি ঘূৰিছে এটি চাৰা,
আকাশৰ ৰং চুৰি চুৰি উৰুৱাই।

পানীৰ তলত চকুৰ কিৰণ,
নাচিছে বাচল পলাশৰ ফুল,
এটা সপোন মন্নাই থাকে,
জীৱনৰ পৰা আঁতৰাই, এক সপোনৰ মূল।

চৰাইবোৰ গানৰ মূৰ লয়ৰ পিছে,
যেন চাৰা সপোনৰ আহ্বান,
পাহাৰৰ মূৰ পৰিসৰে ভৰা,
নৈৰ পৰা লৈ চাৰা মেলানি বান্ধা।

এতিয়াও মনৰ মাজত সপোন কিবা,
নিশাৰ মাধুৰী মেলাই থাকে।
আকাশৰ বুকুত যেন নতুন ৰচনা,
এক সপোনৰ হিয়াৰ পৰিসৰে।

এজনী সেউজী কন্যা

সেউজী পথাৰখনৰ মাজত,   
নদীৰ কাষত ধৰি হাঁহোঁ,  
চুই চাওঁ আকাশখনক,  
কেতিয়াবা সপোনতো উৰা মাৰোঁ।  

সেউজীয়া শিষু ঢলি পৰে,  
পহৰবিহীন উশাহত,  
পুৱাৰ মিঠা কিৰণবোৰ,  
দুচকু জুৰাই ৰয়, নিঃশব্দত।  

তটিনীৰ সোঁতে মেলি দিওঁ মোৰ সপোন,  
নেজানো ক'ত গতি পাব,  
সপোনৰ দৰে চলি যায় জীৱন,  
বতাহৰ কোলাত সোমাই মিলি যাব।  

সেউজী কন্যা, মোৰ দেশৰ ধন,  
পথাৰত উঠে গীত, সুগন্ধি ধান,  
কৃষকৰ হাঁহিত বাজে শংখনাদ,  
আৰু আমি পাহৰো নোৱাৰো সেই গান।  

আজি নতুবা কাইলৈ,  
সপোনবোৰ সঁচা হব,  
পথাৰৰ গন্ধত,  
এখন নতুন সেউজীয়া পৃথিৱী ৰচা হব।

সদায় তোমাৰ

তোমাৰ চকুত যেন আছে সাগৰৰ গভীৰতা,
হাঁহিত লুকাই আছে বসন্তৰ সুগন্ধিতা।
তোমাৰ এটি শব্দত কঁপে হৃদয়,
সপোনবোৰ ৰঙীন হয়, যেন আকাশৰ ৰয়।

বতাহজাক কঢ়িয়াই আনে তোমাৰ সুবাস,
জোনাক নিশাবোৰ হয় সোণোৱালী আকাশ।
তোমাৰ স্পৰ্শত সৰে বেদনাৰ ধুমুহা,
জীৱনটো যেন সুৰভিত কুঁহিপাতৰ মূৰ।

আকাশ, নদী, ফুল, আৰু গীত,
সকলোতে তোমাৰ স্মৃতিৰে আঁকি দিছোঁ চিত।
যদি জনমে জনমে পোৱা যায় পুনৰ,
তোমাৰ মৰমৰ ছাঁত থাকিম অনুৰাগী সৰবৰ।

তুমি মোৰ সপোনৰ ৰাতি

তোমাৰ চকুৰ আকাশত,
সপোনবোৰ মেলি ৰাখোঁ।
তুমি যেন জোনাকী নিশা,
মনৰ আকাশত সিঁচি ৰাখোঁ।

তোমাৰ হাঁহিৰ সুৰত,
বতাহজাক নাচি উঠে।
তোমাৰ স্পৰ্শৰ জাদুত,
হৃদয়খন গলি যায় মিঠা সুখে।

তুমি যদি ওচৰতে থাকা,
সময় থমকি ৰ’ব!
তোমাৰ নামটো মোৰ শ্বাসত,
প্ৰেমৰ গান হৈ বাজি ৰ’ব।

তুমি মোৰ সপোনৰ ৰাতি,
তুমি মোৰ ভৰসাৰ পঁজা।
এই জীৱনটো তোমাৰে নামত,
আঁকি থম শ্ৰাবণৰ মাজা।

সপোনৰ গাওঁ

সেউজেৰে মোৰ গাওঁ সাজিছে,
সুবাসেৰে ভৰিছে পথাৰ,
সোণোৱালী বতাহ জুৰণি কৰি,
বেলি জোনাকে বান্ধিছে সাঁকো।

পখিলাবোৰ উৰি যায় হাঁহি,
ফুলৰ মধুৰ সোৱাদ লৈ,
নদীৰ বুকুত নাওবোৰ বয়,
সপোনেৰে ভৰা সুৰ বিলাই।

গছবিলাকে পাত জপিয়াই,
বতাহৰ সংগীতত মিলি,
গঁধুলিৰ ৰঙেৰে সজ্জিত আকাশ,
সপোনৰ কাহিনী লিখে শিলে শিলে।

জননী ভূমিৰ সোৱাদ লই,
আকাশৰ বুকেৰে জ্বলি উঠে,
সেউজী পথাৰত শস্যৰ কোলাহল,
জীৱন হ'ল ধুনীয়া সংগীত।

এতিয়া মোৰ গাওঁ জীয়াই উঠে,
প্ৰতিটো শিপাত আশাৰ ৰং,
সপোনবোৰ সত্য হব,
সোণোৱালী সুৰ্যোদয়ে দিব নতুন ৰং।

নদীজনী

নদীজনী বৈ যায়, হোৱাই হোৱাই,
কামৰূপী বতাহে সুৰেৰে গায়।
চকুত সপোন, মনত আশা,
জীৱনৰ গীতেৰে ভৰাই সাহ।

সেউজী পাৰতে খেলি ধৰে,
আকাশৰ তৰাবোৰ চকুত ভৰে।
নাওৰ দাঁতি বোৱাই সপোন,
নদীৰ বুকুত জীপাল জীৱন।

সুঁদি-সুঁদি বয়স বয়,
নদীজনী ক’ত আঁতৰ হয়?
সময়ৰ সোঁতত সপোন গল,
নদীৰ সুৰত জীৱন মিলল।

কৃষ্ণৰ খেলা

কৃষ্ণৰ খেলা, মধুৰ সুৰে,
বাঁহী বজাইয়ে সপোন পুৰে।
গোপী সকলৰে সনে খেলি,
আনন্দেৰে হৃদয়ে মেলি।

নন্দৰ পুত্ৰ, মিষ্টি হাঁহি,
পৰিসৰে সবে যেন সুখী।
বাঁহীৰ সুৰে সুখৰ মেলা,
কৃষ্ণৰ মাজে সুখৰ খেল।

দুৰ্লভ বাচলাৰ পৰিসৰে,
বিশ্বৰ শান্তি কৃষ্ণৰে।
হাসি, আনন্দত ভৰপূৰ,
কৃষ্ণৰ কাঁধত আছোঁ চিৰকালৰ।

প্ৰকৃতিৰ কোলাত

পাহাৰ-জাৰিৰ কোলাত
বায়ুৰ সুৰেৰে বাজে,
জীৱনৰ এটি সুৰ
প্ৰকৃতিয়ে সাজে।

নৈৰ শীতল জলে
বোকোচা ধুই নিয়া দিন,
তলশীয়া গছৰ ছাঁত
বিচাৰে এটি চিন।

মলয়া বতাহে কয়
এটা সপোনৰ কথা,
ডাৱৰৰ আৱৰণ চিৰি
আকাশে বান্ধে পথ।

আহঁ, প্ৰকৃতিৰ লগত
সেউজীয়া সুৰৰ গান,
বসন্তৰ বাহল বতাহত
জীৱন হ’ব সুখদান।

সপোনৰ বাটত

সুৰৰ সপোনে বয়ন কৰা
প্ৰতিজনমৰ কাহিনী,
পখিলাৰ দৰে উৰে হৃদয়ত
আশাৰ এখন পূহিনী।

নীল আকাশৰ তলত
শিপা বহায় আশা,
জোনাকৰ জোনবাই
সপোনে কৰে ভাষা।

পুৱাৰ তিৰবিৰ ৰশ্মিত
বুৰ যায় মনৰ বেদনাই,
জীৱনৰ গান গায়
অলেখ নিস্তব্ধ বাটৰ ছায়।

অন্ধকাৰৰ মাজত
জ্বলে সপোনৰ বাট,
আকাশত মেলি দিলে ডাৱৰ
পোৱা যায় নতুন আভাস।

তেনে এটি জীৱন
আহা নতুনকৈ সাজো,
প্ৰকৃতিৰ কোলাত বহি
মণিমুক্তাৰে ভৰাও।